Sikh Massacre

1 17 18 19

സന്നദ്ധസംഘനകൾ സ്ഥിതിഗതികളുടെ പഠനം നടത്തി, പ്രശ്നങ്ങളുടെ വലിപ്പം മനസ്സിലാക്കി വരുമ്പോഴേക്കും സര്‍ക്കാര്‍ എല്ലാം ശാന്തമായി എന്നു പറഞ്ഞ് ക്യാമ്പുകൾ പിരിച്ചുവിടാനുള്ള ഉത്തരവിറക്കി.എല്ലാവരും അവരവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയാലെ പുനരധിവാസ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ത്വരിതപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയൂ എന്നവര്‍ നിരബന്ധം പിടിച്ചു.

സ്വന്തം വീടുകൾ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ട പലരെയും ഇതേവിധത്തിൽ ബസ്സിൽ കയറ്റി വിട്ടു, എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ. നന്ദ്നഗരിയിലെ മഹീന്ദർ കൗറിന്റെ വീട് അക്രമികള്‍ കൊള്ളയടിച്ചതിനു ശേഷം തകര്‍ത്തിരുന്നു.അവരുടെ ആകെയുള്ള വരുമാനമാർഗ്ഗമായിരുന്ന ചായക്കടയും തയ്യല്‍ മെഷീനും അക്രമികൾ നശിപ്പിച്ചിരുന്നു.ഈ സ്ത്രീയേയും ഷ്യാമിലി കോളേജിലെ ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പിൽ നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടു. യൂണിവേർസിറ്റി തുറക്കുന്നതിനു മുൻപേ ഒരുദിവസം (നവംബർ 11)ന് തന്നെ അവരെ അവിടെ നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടുവെന്ന് മഹീന്ദർ കൗർ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. കുട്ടക്കൊല നടന്ന് ഒരാഴ്ച പോലും തികഞ്ഞില്ല എന്ന വസ്തുതകൂടി നാം മനസ്സിലാക്കണം. “”നിങ്ങൾ ഇറങ്ങിപ്പോയില്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ ചവിട്ടി പുറത്താക്കും ’’ഇതായിരുന്നു മഹീന്ദർ കൗറിനു ലഭിച്ച ഭീഷണി. കല്യാൺപുരിയിലും ഷാക്കുർപൂറിലും തങ്ങളുടെ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ട വീടുകളുടെ അടുത്തു തുറസ്സായ സ്ഥലത്താണ് പലരും പിന്നീട് തങ്ങിയത്.

നവംബർ ആറിനു അടുത്താണ് ഭരണകുടം തങ്ങളുടെ ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകൾ അടച്ചുപൂട്ടുന്നതിനെകുറിച്ച് അറിയിച്ചത്. ഈസമയത്താണ് പലരും ദുരിതാശ്വാസക്യാമ്പുകളിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നതു തന്നെ. ഒന്നാം തിയ്യതി തുടങ്ങി മൂന്നു ദിവസം നടന്ന സംഹാര താണ്ഡവത്തിന്റെ ഇരകൾക്ക് ആകെ ലഭിച്ചത് രണ്ടു ദിവസം! പലരും തിരിച്ചുപോകുന്നതിനു പകരം ഇവിടെ കിടന്നു തന്നെ മരിക്കുമെന്നു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ ഉറ്റവരെ കൊന്നൊടുക്കിയ സ്ഥലത്തേക്കോ, തങ്ങളുടെ മാനം കവർന്ന സ്ഥലത്തേക്കോ ആരാണ് പെട്ടെന്നു തന്നെ തിരിച്ചു പോകാൻ ഉള്ള മനോനില കാണിക്കുക? അവിടെ പടർന്നിരുന്ന പൊതുവികാരം ഇതായിരുന്നു. “ആ സ്ഥലം ഞങ്ങൾക്കിപ്പോൾ ശ്മശാനഭൂമി”യാണ്. കുറച്ചുകുടി സുരക്ഷിതമായ മേഖലകളിൽ താമസിച്ചിരുന്നവർ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശവത്തിൽ കുത്തലിനു മുൻപു തന്നെ അവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയിരുന്നു. പ്രധാനമായും അയല്‍ക്കാരും സ്വന്തം പ്രദേശത്തെ ആളുകളും കൊള്ളയിലും കൊലയിലും പങ്കു ചേര്‍ന്ന പുനരധിവാസ കോളനികളിലെ പാവങ്ങളാണ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാന്‍ വിമുഖരായിരുന്നത്.

ഏതെങ്കിലും ഭരണകുടം ഈ ബലഹീനരായ ഇരകളെ എവിടേക്കുമില്ലാതെ തള്ളിവിടുന്നതിനെതിരെ അവസാനം നാഗരിക് ഏക്താ മഞ്ചിനു ഹൈക്കോടതിയെ സമീപിക്കേണ്ടി വന്നു.ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകളിലെ ആളുകൾക്ക് തൃപ്തികരമായ സൌകര്യങ്ങളും സുരക്ഷയും സര്‍ക്കാര്‍ ഉറപ്പാക്കുന്നതുവരെ ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകൾ അടച്ചു പൂട്ടരുതെന്നെ ഹർജിയാണ് സമർപ്പിച്ചുത്. നവംബര്‍ 16നു ഹൈക്കോടതി ക്യാമ്പുകള്‍ അടച്ചുപൂട്ടുന്നത് തടഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉത്തരവിറക്കി.നവംബര്‍ 19നു ഒരാളെയും അവരുടെ താത്പര്യത്തിന് വിരുദ്ധമായി ക്യാമ്പില്‍ നിന്ന് ഇറക്കിവിടില്ല എന്ന് സര്‍ക്കാര്‍ ഹൈക്കോടതിയില്‍ സത്യവാങ്മൂലം നല്‍കി.എന്നാല്‍ ആ സമയത്തിനുള്ളില്‍ തന്നെ ഫരാഷ് ബസാര്‍ ക്യാമ്പൊഴിച്ചു മറ്റെല്ലാ സര്‍ക്കാര്‍ അംഗീകൃത ക്യാമ്പുകളും ശൂന്യമാക്കിയിരുന്നു.

ആളുകളെ ഒഴിപ്പിക്കാനുള്ള തീരുമാനത്തിന്റെ പിറകില്‍ വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങളായിരുന്നു. അവര്‍ ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകളില്‍ കഴിയുന്ന കാലത്തോളംഅവര്‍ കലാപത്തിന്റെയും ആ സമയത്തെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഗൂഡാലോചനയുടെയും പരാജയത്തിന്റെയും ഇരകളായി അവശേഷിക്കും.തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുത്തിരുന്ന സമയത്ത് സര്‍ക്കാരിന് അത് ഒരു വലിയ ശല്യമാകുമായിരുന്നു.രണ്ടാമതായി കൂടുതല്‍ കാലം അവര്‍ ക്യാമ്പുകളില്‍ താമസിച്ചാല്‍ അവര്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു ഐക്യബോധം രൂപപ്പെടാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട് എന്നതായിരുന്നു.അങ്ങനെ വന്നാല്‍ അവര്‍ കൂട്ടായി നഷ്ടപരിഹാരങ്ങള്‍ക്കും സഹായങ്ങള്‍ക്കുമായി സര്‍ക്കാരുമായി വിലപേശാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്.മൂന്നാമതായി,ഇവരൊക്കെയും ഒരുമിച്ചു താമസിക്കുമ്പോൾ സന്നദ്ധ സംഘടനകൾക്ക് സര്‍ക്കാരിന്റെനഷ്ടപരിഹാര പ്രവർത്തനങ്ങൾ വിലയിരുത്തുന്നതിനും സഹായങ്ങള്‍ രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ കയ്യിലോ മറ്റു ഗുണ്ടാതലവൻമാരുടെ കയ്യിലോ എത്താതെ അതു അർഹതപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് ലഭിക്കുമായിരുന്നു.

നാലാമതായി നിര്‍ബന്ധിച്ച് വീടുകളിലേക്ക് അയക്കപ്പെട്ടവര്‍ക്കെല്ലാം തങ്ങളുടെ വീടുകളില്‍ അറ്റകുറ്റപ്പണികളും വൃത്തിയാക്കലും നടത്തി താമസിക്കേണ്ടിയിരുന്നു.ഇതോടെ കൊള്ളയുടെയും കൊലയുടെയും നിര്‍ണ്ണായക തെളിവുകളെല്ലാം നശിപ്പിക്കപ്പെടുമായിരുന്നു.സര്‍ക്കാര്‍ ക്രമാനുഗതമായി തെളിവുകള്‍ സ്വീകരിക്കുകയോ ഓരോ കുടുംബത്തിനും സംഭവിച്ച നാശനഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കെടുക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. അത് ചെയ്യുമെന്നുള്ള പ്രതീക്ഷ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അഞ്ചാമതായി ആളുകളെ അവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് തിരിച്ചയച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ അവരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി നിശബ്ദരാക്കാനും അവര്‍ നേരിട്ട അക്രമങ്ങള്‍ക്കെതിരെ പരാതി നല്‍കുന്നതില്‍ നിന്നും അക്രമികള്‍ക്കെതിരെ സാക്ഷി പറയുന്നതില്‍ നിന്നും തടയാന്‍ കഴിയും. പുനരധിവാസ കോളനികളില്‍നിന്നുള്ള പാവപ്പെട്ടവര്‍ക്കായിരുന്നു ഈ പ്രശ്നം ഏറ്റവും രൂക്ഷമായിരുന്നത്. അഭയാര്‍ത്ഥിക്യാമ്പുകളില്‍ ഭൂരിപക്ഷവും അത്തരക്കാരായിരുന്നു.സമ്പന്ന വിഭാഗത്തില്‍പെട്ടവര്‍ എല്ലാം തങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റു സ്വകാര്യ സ്ഥലങ്ങളിലോ താമസ സൗകര്യം നേടിയിരുന്നു. ഈ കലാപത്തിനിരയായവരില്‍ നിന്ന് അവര്‍ ക്യാമ്പുകളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന സമയത്ത് തന്നെ മൊഴിയെടുക്കാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ തയ്യാറായിരുന്നെങ്കില്‍ സാക്ഷിമൊഴികള്‍ ലഭിക്കാന്‍ എളുപ്പമാകുമായിരുന്നു.അവര്‍ ആ സമയത്ത് പത്രക്കാരോടും മറ്റ്‌ അന്വേഷകരോടും സ്വതന്ത്രമായി സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഞാന്‍ അവരുമായി അഭിമുഖം നടത്തിയപ്പോള്‍ ,കൂട്ടബലാല്‍സംഗംത്തിനിരയായ ചില സ്ത്രീകള്‍ ഒഴിച്ച് ഒരാള്‍ പോലും തങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങള്‍ പറയാന്‍ വിമുഖത കാട്ടിയില്ല.അവര്‍ തങ്ങളുടെ മൊഴികള്‍ റെക്കോര്ഡ് ചെയ്യാനും ഫോട്ടോയെടുക്കാനും അനുവദിക്കുക മാത്രമല്ല തങ്ങളെ ആക്രമിച്ചവരെയും അതിനു നേതൃത്വം കൊടുത്തവരെയും (അവരെത്ര ഉന്നതരായാലും) കുറിച്ച് വെളിപ്പെടുത്താനും തയ്യാറായി.കൊലപാതകികളും ഗുണ്ടകളും സ്വൈര്യവിഹാരം നടത്തുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് ബലമായി മടക്കി അയക്കപ്പെട്ടതിനു ശേഷം ഇരകളാരും അവരുടെ മനസ്സു തുറക്കാന്‍ തയ്യാറായില്ല.ഈ കൂട്ടക്കൊല സര്‍ക്കാരിന്റെ തന്നെ ചെയ്തിയായതുകൊണ്ട് അവരുടെ മൊഴിയെടുക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം പോലും സര്‍ക്കാരിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നുണ്ടായില്ല.

1 17 18 19