Sikh Massacre

നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ ചെയ്തികൾ മൂലം ദൌര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ ഇന്ന് ജനാധിപത്യം എന്നത്യം അഴിമതിയുടെയും ഗുണ്ടായിസത്തിന്റെയും പര്യായമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, രാഷ്ട്രീയമായ നശിച്ച സമൂഹം പട്ടാളത്തെപ്പോലുള്ള വിഭാഗത്തിന്റെ ഇടപെടലുകളിലൂടെ സമൂഹശുദ്ധീകരണം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.ഇതു പട്ടാളഭരണം മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും എന്ന് ആളുകള്‍ കരുതുന്നത് കൊണ്ടാണോ?നമ്മളില്‍ ചിലര്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ ഇവർ ശരിക്കും അഴിമതിരഹിതമാണോ?

നമുക്ക് അയൽരാജ്യങ്ങളായ പാക്കിസ്ഥാനും ബംഗ്ലാദേശും ഉദാഹരണമായി ഉണ്ട്. ഈ രണ്ടു രാജ്യങ്ങള്‍ക്കും ദീര്‍ഘകാലത്തെ പട്ടാള ഭരണത്തിന്റെ ചരിത്രവും ഉണ്ട്.എന്നാല്‍ അഴിമതിയുടെയും ക്രമക്കേടിന്റെയും കാര്യത്തില്‍ ഇവിടുത്തേക്കാള്‍ മോശമാണ് അവിടങ്ങളിലെ സ്ഥിതി.അതുകൊണ്ട് പട്ടാള ഭരണം നല്ലതായിരിക്കും എന്നു പറയുന്നത് ചില ദുര്‍ഘട സമയങ്ങളിലോഴിച്ചാല്‍ ആളുകള്‍ക്ക് പട്ടാളഭരണത്തിന്റെ അനുഭവം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ്.ചില സ്ഥലങ്ങളില്‍ പോലീസുകാര്‍ എല്ലായിടത്തും ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ തന്നെ ചില പട്ടാളക്കാരും ചെയ്യാറുണ്ട്.

ഭരണകൂടത്തിന്റെദുരിതാശ്വാസപ്രവർത്തനങ്ങളുടെസ്വഭാവം

കോൺഗ്രസ്സ് (ഐ) നേതാക്കന്‍മാരാണ് ഈ കലാപത്തിന് നേതൃത്വം നല്‍കിയതെന്നും,ഭരണകൂടം അടിമത്വത്തിന്റെ പാതയിൽ ഈ കലാപത്തിനു ഒത്താശ ചെയ്തു എന്നും എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്ന്നും. ഈ കൂട്ടരാണ് ഇപ്പോള്‍ ദുരിതാശ്വാസ പ്രവര്‍ത്തനവുമായി വരുന്നത്. കലാപത്തിന്റെ ഇരകളോടുള്ള അവരുടെമനോഭാവം ഏതോ പ്രകൃതി ദുരന്തത്തില്‍ അകപ്പെട്ട ആളുകളോട് കാണിക്കുന്ന ഔദാര്യം പോലെയായിരുന്നു.

ഈ കൂട്ടക്കൊലക്ക് നേരിട്ടോ അല്ലാതെയോ ഉത്തരവാദികളായ അതേ അധികാരിവര്‍ഗ്ഗത്തിനാണ് പരാതികളും നിവേദനങ്ങളും സമർപ്പിക്കേണ്ടത് എന്നുതായിരുന്നു ഏറ്റവും ദുരിതപൂർണ്ണമായ കാര്യം. സന്നദ്ധ സംഘടനകൾക്കും വ്യക്തികള്‍ക്കും ഈ വിഭാഗത്തിനെ തന്നെ സമീപിക്കേണ്ട ഗതികേടുണ്ടായി. ഉദാഹരണത്തിന് കലാപത്തിൽ വിധവകളാക്കപ്പെട്ടവർക്കും, കുടുംബത്തിലെ പുരുഷന്മാർ മുഴുവന്‍ കൊല്ലപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾക്കും പ്രത്യേക ദുരിതാശ്വാസ പാക്കേജ് ആവശ്യപ്പെട്ട് വിവിധ സംഘടനകൾ ഒപ്പിട്ട എഴുത്ത് രാജീവ് ഗാന്ധിക്ക് അയക്കേണ്ടി വന്നു. കലാപത്തിൽ മരണപ്പെട്ടവരുടെ കുടുംബത്തിനു നൽകുന്ന സഹായനിധി വർദ്ധിപ്പിക്കണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് ഇതുപോലുള്ള പല നിവേദനങ്ങളും സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഈ കത്തുകളൊക്കെയും എന്തോ ഔദാര്യം അഭ്യർത്ഥിക്കുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു.

ഈ സന്നദ്ധ സംഘടനകളും സര്‍ക്കാര്‍ പ്രതിനിധികളും തമ്മിലുള്ള ചര്‍ച്ചയിലെല്ലാം,ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ അവര്‍ക്ക് ഒരുതരത്തിലും ഉത്തരവാദിത്വമില്ലാത്ത അര്‍ഹതയില്ലാത്ത കുറച്ച് ആളുകള്‍ക്ക് എന്തോ ദാനം നല്‍കുകയാണെന്ന രീതിയിലായിരുന്നു പെരുമാറിയത്. ഈ രീതിയിലുള്ള സമീപനം ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകൾ തുടങ്ങിയപ്പോഴും പ്രകടമായിരുന്നു. അർദ്ധമനസ്സോടെയായിരുന്നു ഇതു തുടങ്ങിയതു തന്നെ. നവംബർ നാലാം തീയ്യതി മുതൽ നഗരം കുറച്ചു ശാന്തമായപ്പോൾ, പട്ടാളത്തിനു നഗരത്തിൽ ശാന്തിയും സമാധാനവും കൈവരുത്താനുള്ള ചുമതല നൽകപ്പെട്ടു. സ്വന്തം വീടുനഷ്ടപ്പെട്ടവരും സ്വന്തം സ്ഥലത്ത് സുരക്ഷിതരല്ല എന്നു തോന്നിയവരും നഗരത്തിലെ വിവിധ ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകളിലേക്ക് നീങ്ങി. കുറച്ചെണ്ണം സര്‍ക്കാര്‍ തുടങ്ങി,പക്ഷേ കൂടുതല്‍ കേന്ദ്രങ്ങളും തുടങ്ങിയത് ഗുരുദ്വാരകൾ ആയിരുന്നു.

പതിവുപോലെ സര്‍ക്കാര്‍ അവസരോചിതമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കാതെ മെല്ലെപ്പോക്ക് തുടര്‍ന്നു. ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ തയ്യാറെടുപ്പില്ലാതെദുരിതാശ്വാസക്യാമ്പുകളാക്കിയ സ്കൂളുകളിലും കോളേജുകളിലും,പോലീസ് സ്റ്റേഷനുകളിലും ആളുകളെ കുത്തിനിറച്ചിരുന്നു.എന്നാല്‍ ഒരിടത്തും ഭക്ഷണം ലഭിച്ചിരുന്നില്ല, വൈദ്യസഹായമോ പുതപ്പുകളോ വസ്ത്രമോ ലഭിച്ചില്ലെന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ട കാര്യമില്ലലലോ?പ്രദേശത്തെ ഹിന്ദുക്കളും സിഖുകാരുമാണ് അവർക്ക് ഭക്ഷണം എത്തിച്ചിരുന്നത്.ഉദാഹരണത്തിന്, ഫരാജ് ബസാറിൽ, ജിൽമിൽ കോളനിയിലെ ആളുകൾ ഇരകൾക്ക് വേണ്ടി ഒരു ലങ്കാര്‍(സൌജന്യ ഭക്ഷണശാല) സംഘടിച്ചു,കാരണം സര്‍ക്കാര്‍ കലാപത്തിന്റെ ഇരകൾക്ക് വേണ്ടി അവിടെ ഭക്ഷണസൗകര്യം ഒരുക്കിയിരുന്നില്ല .പലരും ഒളിച്ച്ചിരുന്നത് കാരണം ദിവസങ്ങളായി ആഹാരം കഴിച്ചിരുന്നില്ല.

സര്‍ക്കാര്‍ അവസാനം ഭക്ഷണം അയക്കാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും, അവര്‍ അംഗീകരിച്ച പത്തു ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകളിലേക്ക് മാത്രമാണ് അവർ ഈ സജ്ജീകരണങ്ങൾ നടത്തിയത്. ഗുരുദ്വാരകളില്‍ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഇരുപതോളം ക്യാമ്പുകള്‍ അംഗീകൃതമല്ല എന്നു പറഞ്ഞതിനാല്‍ ഈ ക്യാമ്പുകളില്‍ ഉള്ളവര്‍ക്ക് വിരളമായി സഹായം ലഭിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.

സന്നദ്ധസംഘടനകളുടെ സഹായത്തോടെ സിഖ് സമൂഹം ഈ ക്യാമ്പുകളിലേക്ക് വേണ്ടുന്ന സഹായം എത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഈ പറയുന്ന പത്തു അംഗീകൃത ക്യാമ്പുകളിലും ഭക്ഷണസംവിധാനം വളരെ മോശമായ രീതിയിലായിരുന്നതിനാലും ലഭിച്ച ഭക്ഷണങ്ങൾ മതിയാവാതെയുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾ ഉള്ളതിനാലും സന്നദ്ധസംഘടനകൾക്ക് അവിടെയുള്ള അന്തേവാസികൾക്കും ഭക്ഷണം, പുതപ്പ്, മറ്റു അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങളായ പാത്രങ്ങൾ ബക്കറ്റ് മുതലായവ കൃത്യമായ വേളകളിൽ നൽകേണ്ടി വന്നു.

വളരെയധികം സന്നദ്ധസംഘടനകൾ, പ്രത്യേകിച്ചും ഈ കലാപത്തിനുശേഷം രൂപം കൊ­ നാഗരിക് ഏക്താ മഞ്ച് ഈ വിടവ് നികത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ സജീവമായി നടത്തി. അവർ സംഭാവനകളും പഴയ വസ്ത്രങ്ങളും, മരുന്നുകളും മറ്റും പല സ്ഥലങ്ങളിലും നിന്നും സ്വരൂപിച്ച് ക്യാമ്പുകളിലേക്ക് എത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ചില ഡോക്ടർമാരും ഇവരെ സഹായിക്കാനായി കൂടെ ചേർന്നു. ചില ക്യാമ്പുകളിൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ കൈകൾ ഈ സഹായങ്ങൾക്കു കൂച്ചുവിലങ്ങിടാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി സന്നദ്ധസംഘടനാ പ്രവർത്തകരെ തിരിച്ചറിയൽ കാർഡിലൂടെ മാത്രമേ ക്യാമ്പുകളിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കയുള്ളു എന്നു ശഠിച്ചു എങ്കിലും ഈ നീക്കങ്ങൾ ഫലം കണ്ടില്ല.